Life and everything else.

Life in and away from medicine.

May criteria ang lola ko noon sa mga babaeng mapapangasawa ng kanyang mga anak na lalaki (kasama na dito ang tatay ko). Di ko na maalala yung iba, pero heto, ibabahagi ko ang mga naaalala ko na sinabi niya. Sayang nga lang at tatlo lang ang naaalala ko:

  1. Marunong magtrabaho sa bahay
  2. Nagsusuot ng daster
  3. May ngipin.
Naiintindihan ko naman na gusto ng lola ko ang isang babaeng marunong sa gawaing bahay. Siguro iniisip niya na dapat pagsilbihan ng mga babae ang kanilang mga asawa. Iyon naman din ang uso noong panahon niya. Kaya lang, naniniwala akong importante rin na marunong din magtrabaho sa bahay ang mga lalaki.
Napaisip din tuloy ako kung dapat ba talagang naka-daster ang mga babae sa bahay. Ako mismo ay may mga daster pero sobrang bihira na suotin ko ang mga ito (sinusuot ko lang ang mga ito kapag hindi pa bumabalik ang mga shorts at t-shirt ko galing labada). Para kasi sa akin, hindi kumportableng magsuot ng daster. Mahirap kumilos lalo na kung nakahiga. O iyon ba talaga ang layunin ng daster? (#iykwim)
Oo, importante nga na may ngipin. Pero kung true love yan, bungal man o hindi, papakasalan pa rin ng lalaki, di ba?

Cool find of the day: Detachable pea eraser! #cfotd

Here’s to trying to make things work. #RoadUnderRepair

Salamat inay sa iyong pasalubong na alarm clock. Alam kong iniisip mo ang kapakanan at hinaharap ko noong binili mo ito. Alam mo naman na ang motto ng mga estudyanteng tulad ko ay, “Bawal matulog: for a better and brighter future.”

pottersir:

“The key to Luna is that she has that unbelievably rare quality of actually not giving a damn what anyone else thinks of her.” - J.K. Rowling

(via dutchster)

Bored with so much to do.

Buti na lang walang nakapansin na magkaibang pares ng medyas ang nasuot ko ngayong araw. -_-

(via 472239364)

I have the same sentiments. My brother, who is currently a student at Diliman, thinks the same way too. Must read for everyone. Haaaay.

Yesterday I was half-hoping that I’d see you when I get home, all too ready to take me out to dinner even when I told you that I am too tired. Or, I was hoping you’ll welcome me home with a hug, then you’d tell me that you brought takeout food for the two of us. But then that was too much wishful thinking. When I arrived home, the only one happy to see me was my dog. No you. Just empty rooms and a too-cold dinner prepared by the househelp.

I immediately charged my dead phone. Your message arrived. It was too offending for my liking. I stifled a cry while eating cold dinner. I managed to eat only a little even though I haven’t eaten for at least 8 hours—who would have an appetite after reading that text message?

The day has been very tiring. I’ve collected a lot of heartaches and disappointments to last me the whole week.